Fuentes web
Entradas
Comentarios

“La felicidad real siempre aparece escuálida por comparación con las compensaciones que ofrece la desdicha. Y, naturalmente, la estabilidad no es, ni con mucho, tan espectacular como la inestabilidad. Estar satisfecho de todo no posee el encanto que supone mantener una lucha justa contra la infidelidad, ni el pintoresquismo del combate contra la tentación o contra una pasión fatal o una duda. La felicidad nunca tiene grandeza.”

Un mundo feliz, Aldous Huxley. 

La reconciliación

Okkervil River, la banda de música que más he escuchado según mi lastfm, y también la banda de música que más dolor me produce. For Real suena de casualidad en un random poco acertado a la vez que yo paso la canción antes de la puñalada – I really miss what really did exist-. Mermaid va a ser la reconciliación, y si no fuera porque solo han salido dos canciones, mañana mismo me tatúo esta portada en todo el muslo.

2.14am

Aquelles nits en que tornaves a casa preguntant què tal el dia i jo responia “normal, cap novetat” s’han acabat. Perquè ara tot és nou, tot és diferent i quan em pregunten per tu sembla que expliqui la història d’una altra persona. Tornes al meu cap com un desconegut que no va tornar mai la trucada de la meva amiga. I després, com sempre em passa, fa més mal escoltar la cançó que em recorda a tu, que el propi pensament de tu. Sento malestar quan em ve al cap l’angoixa que tenia aquells dies, però realment me n’adono que les diferents persones que me l’han produït m’importaven una merda. Això ho tinc claríssim sobretot quan estic amb la meva àvia. M’importaveu tots una merda enorme. El que a mi m’agrada no son les persones, sinó el que està passant en aquell precís moment. Tinc atracció per l’atracció. Ara mateix estic enamorada de l’atracció que sento per una persona. M’agrada pensar en la complicació dels fets, en els maldecaps, en les conseqüències tràgiques i en el dolor del després. Estic enamorada dels pensaments, la persona en qüestió no m’importa en absolut. I quan tot s’acabi, jo estaré trista per haver perdut l’enamorament de l’enamorament, i tu seguiràs com sempre ja que mai hauràs tingut ni la més mínima involucració en la nostra història d’amor.

L’inici

Avui ha sonat a casa Last Nite i mun germà ha aixecat les celles sorprès i confós alhora. M’ha dit que aquesta cançó sonava quan érem petits en un d’aquells cds que fem per anar de viatge. I té raó, se m’havia oblidat l’inici.

FIB 2010

Esto es una recopilación de twits y otros pensamientos de este FIB 2010. No pretende ser una crónica, ya que de la mitad de cosas, y sobretodo sensaciones, no me acuerdo. Y de la otra mitad gran parte no es “explicable”. Así que aquí quedan los restos de la aventura con el único objetivo de releerla cuando tenga hijos, razón por la cual escribo cosas personales la mayoría de veces.

14 de julio, día 0

- Historia no es lo que ha hecho España en el mundial, historia es encontrar sombra en el FIB.

- Llegan nuestros vecinos de camping, aquellos que se convierten en nuestros supercolegas. Cada una de las conversaciones con ellos va seguida de un “qué majos son, no?”

15 de julio, dia 1

- El sol, la sal. Platja Voramar, la mejor de Benicàssim, sobretodo durante el FIB. Este año hemos huído de las multitudes.

- 21:00h El Hijo. Ningún otro día llegamos al recinto más pronto de esta hora, nos lo tomamos todo con mucha calma en general. Referente al concierto, poquísima gente pero buen sonido. Decidimos que en directo suenan todavía más a Nacho Vegas.

- 21:30 Charlotte Gainsbourg. Casi en primeras filas con varios palmos de separación entre los asistentes. Tan delgada y frágil como siempre, sale enfundada en unos calurosos pitillos de cuero negro. Se dirige al público en inglés para elogiar a su padre, Serge Gainsburg, y tocar uno de sus temas.

- 22:45 Love of Lesbian. Pocas ganas por razones obvias. Después de la “intro” siguen con Allí donde solíamos gritar y reconozco en voz baja me siguen gustando como el primer día. El típico guiri borracho me tapa el concierto con una bandera de España hondeando en mi cara. En un momento de valentía se la quito y la tiro al suelo. Él me coge en brazos rollo saco de patatas. Santi Balmes sigue teniendo un carisma que no se lo aguanta. Una tipa en primera fila, sube a caballito y se queda en tetas. Se acaban uniendo 4 más y salen fotógrafos de debajo las piedras.

- 00:00 Punto negativo para el gabinete de prensa del FIB. Por más veces que preguntamos, a ninguno de los fibertwitteros nos confirman el hashtag, con lo que utilizamos 3 diferentes.

- 00:30 Momento gintonic en el parking. Le comento a Ester que los temas de Kasabian me parecen super sexys e imitamos los movimientos de algo parecido a un streptease.

- 1:00 Kasabian. Puta locura de vasos por el aire y sudor hooligan concentrado, temones durante una hora y media. Se confirman como sucesores de Oasis, tanto en el tipo de público como en la pose chulesca mode gafas-de-sol-on de Tom Meighan. Personalmente, uno de los mejores conciertos de esta edición, aunque reconozco que influyeron también factores ajenos. Cierran con Fire y cientos de guiris desatados, nosotras incluídas, para qué mentir.

- 3:00 Broken Bells. El grupo peor programado de esta edición. Uno de nuestros imprescindibles y solo somos capaces de aguantar dos temas.

- 3:30 Virgina Díaz (Radio 3). Se acaban los twits. Solo recuerdo que suena You only live once de The Strokes y se convierte en la canción del FIB 2010 por una de esas historias largas y divertidas de la primera noche. Cosas de festivales de verano.

- 6:00 Dejamos el coche en el parking y volvemos caminando al camping. Llegamos al cabo de una hora no sé ni como. Por el camino, entre otras cosas, vamos cantando la banda sonora del Rey León.

16 de julio, dia 2

- 14:00 Buenos días, nos queremos morir. Y todavía quedan tres días.

- 19:00 La siesta se nos va de las manos. A Alondra Bentley no llegamos ni de coña.

- 20:00 Se nos va pero mucho. No nos decidíamos entre JJ y Triángulo de Amor Bizarro y al final escuchamos ecos de El himno de la bala tumbadas en el camping.

- 21:00 Esperando un taxi que no llega, superjustas para Julian Casablancas. Nuestros vecinos de camping molan cacho, nos invitan a cubatas y nos salvan la vida acercándonos en coche.

- 21:30 Empieza Julian Casablancas y nosotras aquí.

- 22:00 Cuando un rebelde sin causa canta una canción de amor el efecto se multiplica por 1000. Julian Casablancas baja del escenario y entre las fans de primera fila canta 4 Chords of the Apocalypse. “I’d give you anything, but i’d give you problems, so give it to anyone, it’s alright with me”. Y me da igual que esté casado y sea padre. En realidad aún me gusta más. Suena Reptilia. Pueden volver ya The Strokes por favor?

- 22:30 Podremos conocer a alguien que no se drogue? Reflexiones derivadas de encuentros con amigos, conocidos, y saludados.

- 22:45 Mumford & Sons. Estamos ante una de las sorpresas del festival. En Inglaterra deben ser muy grandes porque inexplicablemente se llena el Fiberfib. Pues sí, lo son. Por un momento nos trasladamos a una taberna de Irlanda del Norte. Cuidados silencios, sonido límpisimo y magnífica puesta en escena. Nos sabe muy mal no estar más cerca en White Blank Page.

- 00:00 Vemos el final de Hot Chip descansando y con ganas de lo siguiente.

- 1:00 Vampire Weekend. Bajo recomendación en directo de Julian Casablancas y Hot Chip, como era de esperar, el hype del festival lo peta. Esta vez, a diferencia del concierto que dieron en la Sala Penélope de Barcelona, se puede bailar. Y esto es lo que más hace el público entero del Escenario Verde el 16 de julio de 2010. Bailar como cosacos. Da la impresión que tocan temón tras temón, aunque uno destaca por encima de todos. A-PUNK.

- 2:15 Calvin Harris. A partir de ahora baja el ritmo de twits y todo se vuleve muy confuso. Twitteo que “esto es desfase”, así que debía serlo. Y que “cuando vemos gente muerta en el césped nos da por preocuparnos cuando otros les hacen fotos o les tiran bebida encima”. Hoy añado: y cuando les mean en la cara.

- 3:00 Dj Shadow. Mi último twit es: “que sea lo que Dios quiera”. Aunque recuerdo que molaba. Nos pasamos la noche quedando con gente, con algunos hasta nos llegamos a encontrar.

- 4:00 Boys Noize. También recuerdo que molaba, pero no preguntéis más.

- 6:00 Un taxi nos salva la vida.

17 de julio, dia 3

- 14:00 Agua, comer, dormir, agua, comer, domir.

- 19:00 Nos volvemos a pasar con la siesta. Ni siquiera oímos los ecos de Cuchillo, pero ni el bajo de Come with me.

- 22:15 The Sunday Drivers. Estamos ante el único concierto que vemos el sábado, y en parte para poder decir eso de “yo estuve en su último concierto”. La verdad es que resulta bastante emotivo, pero supongo que más para ellos que para gran parte del público.

- 00:00 Salimos a beber a la entrada, pre-Prodigy.

- 1:00 Prodigy. Empieza ya. Va, nos lo acabamos y vamos. Ui, ya pasan 20 minutos. Total… por 15 minutos que deben quedar… Muy bien, nos hemos perdido Prodigy.

- 2:30 Nos pasamos por la Silent Disco, nuestra debilidad, pero no hay manera. Nos vuelven a liar, pero esta vez en el parking.

- 4:00 JNSP Dj’s porque sabemos que nos van a poner lo que necesitamos. En algun momento le digo a Ester algo parecido a “soy feliz”.

- 5:00 Twitteo cosas. Hecho insólito: papel en los polycleans a estas horas. Otro hecho insólito: está cerrada toda la parte izquierda del campfib, vacía completamente. Cuando vas a la barra te atienden tres personas a la vez, lujazos del FIB más íntimo de todos los tiempos.

- 5:45 Alex Under. Y se hace de día. Y seguimos hablando y riendo y cantando. Nos encanta el FIB, estamos enamoradas de todo esto, de que se haga de día bailando y de algunas fotos.

- 8:00 Volvemos frescas como una rosa. La decadencia del FIB es espectacularmente bonita. De camino a casa vemos como preparan el escenario para Gorillaz. Desayunamos en un momento feliz de nuestras vidas.

18 de julio, dia 4

- Ni nos planteamos Standstill y nos sentimos culpables.

- 18:00 Lo que iba a ser 20 minutos de siesta se convierte en dos horas. En los festivales todo es relativo y a base de palos aprendemos a elegir lo mejor para nuestra supervivencia. Nos perdemos Efterklang y Two Door Cinema Club. Llegamos justo al cierre con I can’t talk, y todavía nos sentimos peor.

- 22:00 Nos pasamos por nuestro comodín, la Silent Disco. Somebody to love de Jefferson Airplane y 50 personas cantando a grito pelao’ nos indican que estamos ante el último día del FIB 2010.

- 22:30 Foals. Foaaaals, Foaaaaaaaaaaaals! Enormes. Decidimos que el Fiberfib es el escenario que suena mejor con mucha diferencia.

- 1:00 Gorillaz. Estamos ante lo que para muchos ha sido el mejor concierto del la historia del festival, y sobretodo el concierto que ha salvado este FIB 2010. Personalmente, me alegro de de haber estado porque la puesta en escena es de lo mejor que he visto en mi vida y la calidad de músicos encima de un mismo escenario es indiscutible. Pero también me alegro de no haber puesto grandes expectativas. Lo siento, pero no.

- 2:10 Midnight Juggernauts. Tampoco son mucho mi estilo pero Into the Galaxy mola un huevo. Coincide con el encuentro casual de todos nuestros vecinos supercolegas del camping y por un momento parece que se hayan alineado los planetas. Nos hacemos fotos y Ester y yo comentamos que nos mola el cantante, qué raro.

- 3:30 Yuksek. Nos engañan de mala manera y aguantamos como podemos. Parece que todo se vaya a arreglar con Tonight, pero nada, solo es un amago. Ya pensamos más en el día siguiente que en la propia noche. Empieza el bajón antes de acabar.

- 5:00 Sr Niñato. Acabamos nuestro FIB 2010 bailando y despidiéndonos progresivamente de todos aquellos que nos han acompañado durante 5 días: amigos de toda la vida, amigos recientes, amigos circunstanciales, twitteros, conocidos, desconocidos que no veremos nunca más (aunque nos gustaría), y en general todos aquellos protagonistas de nuestra historia personal del FIB más extraño hasta la fecha, el de este 2010. Nos vemos el año que viene.


Listas cambiantes

Son las cinco de la tarde y espero a Marta. Esto de “me paso por tu casa y  fem un cafè” es lo que más echo de menos de Tarragona. Y también el despedirse de los amigos con un “hasta mañana”. Esto en Barcelona no pasa. Para quedar con alguien necesitas una decena de mails o una llamada de 20 minutos. Y luego durante el día a día te quedan huecos sueltos de una o dos horas en las que caminas solo por el centro para no ir a casa y luego volver a bajar.

Hace poco estuve recordando muchas cosas con unos amigos. Cosas y gente. Me asusta bastante el modo en el que mi mente selecciona alguna información y desecha otra. Continuamente me repiten: “De verdad no te acuerdas de esto? No me lo puedo creer”. Y no, no me acuerdo de nada. Algunas cosas son muy importantes en su momento, pero cuando ya dejan de interesarme desaparecen de mi mente sin dejar rastro. Sin embargo, puedo recordar pendientes, zapatos, olores, gestos y canciones por los siglos de los siglos. Ya ves tu, qué parida más grande. A veces pienso que los datos que desparecen son empujados al vacío por los nuevos. No caben todos, tu te quedas, tu te vas. I wasn’t designed to have so much past, que dice Jeffrey Lewis.

A lo que iba, que esta entrada se titula “listas cambiantes” y aquí estan: To Stay y To Go, dos listas que evolucionan cada semana, porque me engancho de manera obsesiva a algunas canciones y aborrezco peligrosamente otras, así que voy quitando y poniendo, pero molan siempre (guiño, guiño). De nada.

“Y aquí creo que está la clave, en lo prohibido, en la transgresión, en ver lo que no deberías ver, en ponerte con lo que no deberías ponerte, en excitarte con algo con lo que tú consideras que no deberías excitarte, por tu educación, tus valores, tu cultura, tu historia sexual. Por eso algunas personas desconfían del postporno. ¿Cómo excitarse con un porno políticamente correcto, cuando todo el morbazo que me genera la pornografía viene provocado por la sensación de culpabilidad que me produce verlo? Si me quitas la transgresión, me quitas el morbo.”

El postporno era eso, María Llopis.

Elle, cita

“El amor es como las borracheras, saca todo lo que llevas dentro. Al que es estupendo, le saca ser un chico estupendo, al que es un mierda, le saca ser un mierda.”

Arturo Pérez-Reverte en el número de marzo de la revista ELLE.

Mode repeat ON

Merda, m’he enganxat a això.

“Si no hi ha res etern, ni els calers ni la feina, ni els amics ni els amants, els somnis somiats, els moments viscuts, són com fulles al vent, se les emporta enllà i capriciós les fa tornar, tornaràs a sofrir, tornaràs a plorar, tornaràs a sentir, tornaràs a somriure, tornaràs a somiar, i la lletra de l’himne, sobreviurà a la cançó, els petons robats, els tresors perduts, els oblidats, són com fulles que el vent s’emporta enllà i capriciós les fa tornar, tornaràs a mentir, tornaràs a pregar, tornaràs a creure, tornaràs a fer-ho veure, tornaràs a volar.

Si no hi ha res etern, la ressaca de dia i la botella de nit, els somriures forçats, els senglots fingits, són com paraules al vent, malentesos passats que arreglaràs qui sap quan, tornaràs a sentir, tornaràs a plorar, tornaràs a veure, tornaràs a viure, tornaràs a tremolar.”

Tornaràs a tremolar, Mishima (Ordre i aventura, 2010)

Más fotos aquí.

Entradas antiguas »

Seguir

Get every new post delivered to your Inbox.